Over
Ik sta voor groep zes van een basisschool in een Hanzestad aan de IJssel, en ik heb tot mijn zestiende piano gespeeld, tot andere dingen belangrijker werden. Vijftien jaar lang fietste ik op zaterdagochtend over de markt terwijl de beiaard in de toren speelde, zonder er ooit bij stil te staan dat daarboven iemand zat. In januari 2024 stond er in de krant dat de stadsbeiaardier leerlingen zocht. Ik was vijfenveertig en heb hem diezelfde avond gemaild.
Hier schrijf ik op hoe het gaat: lessen in de toren, oefenen op het oefenklavier in een kamer onderin, de eerste stukken, de eerste keer dat de hele binnenstad meeluisterde, en alles wat er verder bij een beiaard hoort, van de draden tot de trommel van het uurwerk. Onze beiaard heeft negenenveertig klokken, vier octaven, en de zwaarste weegt ruim drieduizend kilo. Ze hangen boven de speelcabine in een klokkenstoel, een zwaar eikenhouten gestel waarin een deel van de klokken al sinds de zeventiende eeuw hangt. Naar dat gestel heb ik deze site genoemd.